Makulit na Daigdig ni Isabela

Bato-bato sa langit ang tamaan ‘wag magagalit

Wednesday, July 06, 2005

Second monthsary namin, dinalumat ni Bel ang mundo ng blogging

Monthsary ng unang blog ko noong July 3, ang kablogstugangpinoy. Ang masasabi ko, himala ng Maykapal, tumagal ako ng dalawang buwan! Sabi nila, ako raw ay “flash in the pan”. Sa Tagalog, ningas-kugon. Paanong hindi ako tatagal, eh, may bayad ang domain. Kung alam ko nga lang ‘yung blogspot, eh di doon na ako sa libre hehe!
Ano ba ireng blogs?
Blogging was introduced by a blogberk, a member of blogkadahan. Nagbasa ako ng mga entries, na-intriga, nag-usisa sa ibang blogs. Ano baga at parang diary lang pala ang mga ire. Napuna ko medyo nagkalat sa mga entries ang letrang “I” e.g. I am, I like, I can, I did, I will, I was.
Sabi ko sa sarili ko, “Aba, eh, ano bang pakialam ko sa buhay ninyo? Yayaman ba ako kung alam ko ang paboritong kulay ‘nyo?”
Naging adik sa blog
E, di hindi ko na pinansin ang mga online diary ng ibang tao. Makalipas ang ilang araw, eto na naman ako sa harap ng computer at nag-uusisa na naman ng blogs. Uy, meron din naman palang may sense. O, meron pang parang dyaryo, may nagpapatawa, may clasroom pa at maraming mga expat na gustong magkaroon ng contact sa mga kababayan nila. Meron pa silang maliit na chatroom na makulay at maraming nakatapal na smilies (I adore smiley).
May mga entries na nakaka-emote, merong nakakaluha, meron ding information center, at maraming nakakaaliw na kwento sa ibang bansa (may kasama pang pektyur). Huli na ang lahat nang mahalata kong ako pala ay isa nang talamak na blog addict. Hindi pa naiimbento ang rehabilitation center ng ganitong klaseng droga.
If you can’t lick ‘em, join ‘em
Isa lang ang solusyon sa addiction, magtayo ng sariling blog! Nagpatulong ako sa isang webmaster ng isang unibersidad. Eto ang sagot niya sa akin sa telepono, “Ano kamo? Blog? Ano ‘yon? Ngayon ko lang narinig ‘yan, ah”. Hmmm…nagtanong sa kapatid na magaling sa hardware at software. Ganoon din ang sagot…”Blog? Ano ‘yon? Parang chat ba ‘yan?” Hmmm…
Buti na lang may kilala akong editor na alam ang blog. Sabi ko sa kanya, “Pag-aralan mo ang wordpress. I’m giving you two days”. Muntik nang masuka ‘yung tao dahil ibang language daw ‘yon sa alam niya (inabot ng tatlong araw na walang tulugan). Well, pag may tiyaga, may nilaga, so a blog was born. Na-trap na ang kawawang editor dahil siya lang ang nakakaalam ng wordpress ( admin ko).
Nag-mukhang tanga
Pero may isa pang problema. I don’t know how to write about myself. Ang resume ko lang, eh, kasumpa-sumpa at walang laman. Baka ang page ay mag-mukhang stationery paper na walang sulat (baka sulatan ng iba hehehe). Kinausap si boyfriend (overseas call, masakit sa bulsa). Inalok na mag-blog. Mahal ako ni boyfriend kaya pumayag. Thus, “Isabela and Spartacus” was born.
Hindi namin forte ang writing about “self” kaya tinalakay ang mga issues. Dahil walang alam sa blogging at saksakan ng low tech, medyo matagal akong nangapa at nag-mukhang tanga. Inalalayan kami ng mga kaibigan ko, si Mikikekwek at Rose Tatoo. Kahi’t hindi sila bloggers, panay pa rin ang basa at comment kahi’t minsan hirap managalog si Miki.
Mga kaibigan sa kakaibang mundong ito (mwah)
Ang unang naging blogger friend ko ay si Bing (she’s so soft and warm, sarap maging nanay). Nagsimula na akong magblog-hopping. Napadaan kay Patrice, nag-iwan ng salbaheng comment. Natapilok kay Teacher Sol, naglaglag ng mahaderang comment. Kahi’t nahalata nilang makulit, pinagtiyagaan ako, they became my friends sa kakaibang mundong ito. The drama queens! Maya-maya lang ay dumami na ang mga kaibigan ko (mga drama kings at princesses ko) note: nakalista sila sa sidebar ng isabelakulit. I’m so proud of them dahil nagsusulat pa rin sila sa ating wika kahi’t ang iba ay wala sa ating bansa. Si Sol at Patrice ay mas makukulit pa kesa sa akin. Kasi, unti-unti nilang natatanggal ang secret identity ni Batgirl. Kinalikot ang maskara. Ayan, tuloy, naka-displey na ang letrato ko, tseeh!
Happy two monthsary, my friends! Kayo ang dahilan kaya nandito pa rin ako, cheers!

P.S. paboritong pronoun ko na rin ngayon ang “KO at AKO” mwahahaha!